گل بانو
 
یکشنبه ٢۳ خرداد ۱۳۸٩ :: ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

HTML clipboard



مریدی نزد استادش رفت و گفت : سال ها در جستجوی روشنیدگی بوده ام . احساس می کنم به آن نزدیک شده ام . باید گام بعدی را بدانم . استاد گفت: زندگی ات را چه طور می گذرانی ؟

هنوز گذران زندگی را نیاموخته ام والدینم کمکم می کنند . اما این که فقط یک موضوع فرعی است .

استاد میگوید: قدم بعدی تو این است که نیم دقیقه راست به خورشید بنگری . و مرید اطاعت کرد .

پس از نیم دقیقه استاد از او خواست منظره پیرامون خود را شرح دهد .

مرید پاسخ داد : نمیبینم . آفتاب چشمم را خیره کرده . انسانی که تنها نور را می جوید و در این راه مسوولیت هایش را وا می گذارد هرگز به روشنیدگی نمی رسد . و کسی که چشم های خود را خیره به خورشید نگه می دارد سر انجام کور می شود . و این توضیح استاد بود. پائلو کوئلیو (دومین مکتوب)



موضوع مطلب : سخنان بزرگان

جمعه ٢۱ خرداد ۱۳۸٩ :: ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

ذهن ما زندان است

 

           ما در آن زندانی

 

                         قفل آن را بشکن

 

                                      در آن را بگشای

 

                                                   و برون آی ازین دخمه ظلمانی

 

نگشایی گل من

 

         خویش را حبس در آن خواهی کرد

 

                               همدم جهل در آن خواهی شد

 

                                        همدم دانش و دانایی محدوده خویش

 

و در این ویرانی

 

        همچنان تنگ نظر می مانی

 

هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است

 

                                 ذهن بی پنجره دود آلود است

 

                                                 ذهن بی پنجره بی فرجام است

 

بگشاییم در این تاریکی روزنه ای

 

            بگذاریم زهر دشت نسیمی بوزد

 

بگذاریم ز هر موج خروشی بدمد

 

           بگذاریم که هر کوه طنینی فکند

 

بگذاریم ز هر سوی پیامی برسد

 

                بگشاییم کمی پنجره را

 

                             بفرستیم که اندیشه هوایی بخورد

 

                                               و به مهمانی عالم برود

 

                                             گاه عالم را درخود به ضیافت ببریم

 

بگذاریم به آبادی عالم قدمی

 

           و بنوشیم ز میخانه هستی قدحی

 

طعم احساس جهان را بچشیم

 

             و ببخشیم به احساس جهان خاطره ای

 

ما به افکار جهان درس دهیم

 

               و زافکار جهان مشق کنیم

 

                                   و به میراث بشر

 

                                            دین خود را بدهیم

 

                                                     سهم خود را ببریم

 

خبری خوش باشیم

 

               و خروسی باشیم

 

                       که سحر را به جهان مژده دهیم

 

نور را هدیه کنیم

 

            و بکوشیم جهان

 

                       به طراوت و ترنم

 

                              تسکین و تسلی برسد

 

و بروید گل بیداری، دانایی، آبادی

 

        در ذهن زمان

 

               و بروید گل بینایی، صلح، آزادی، عشق

 

                                                          در قلب زمین

 

ذهن ما باغچه است

 

                     گل در آن باید کاشت

 

                                    و نکاری گل من

 

                                          علف هرز در آن میروید

 

زحمت کاشتن یک گل سرخ

 

                     کمتر از زحمت برداشتن

 

                                         هرزگی آن علف است

 

گل بکاریم بیا

 

               تا مجال علف هرز فراهم نشود

 

بی گل آرایی ذهن

 

نازنین ؛

          نازنین ؛

                     نازنین

                      هرگز آدم ، آدم نشود.



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٩ :: ٢:٢۳ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

یکی از بهترین بخش‌های کتاب که به نظر می‌رسد سندیت بیشتری دارد، بخش مربوط به محاکمه سهروردی است که  گوشه‌ای از آن را می‌نویسم:

 

-     می‌گویند شما شراب می‌نوشید. هم‌چنین عده زیادی در شهرهای مختلف دیده‌اند که شما به موسیقی گوش می‌دهید و در مجالس می‌رقصید. لطفن جواب‌ها را کوتاه بدهید که .....

-     اطاعت می‌کنم. شما براساس کدام دستور شرع مامورید تا بدانید که یکی شراب می‌خورد یا نه؟ اگر شاهدان شهادت دادند، برقاضی است که حد شرعی را اجرا کند. اما در ابتدا نه تنها مجاز به تحقیق و تجسس نیستید، بلکه منع هم شده‌اید.

-          خب، می‌خواهیم که موضوع روشن شود.

-     شما چرا می‌خواهید شراب خواری کسی روشن شود؟ پیامبر شما بر کتمان اسرار مومنان چه قدر تاکید کرده است! هرگاه چیزی از اسرار اصحاب به او می‌گفتند اعتنایی نمی‌کرد و می‌گفت: "من برای نقب زدن و رفتن به درون دل مردم دستور ندارم". او تلاش می‌کرد که مردم ظاهرن مسلمان باشند و هرگز به اثبات کفر و فساد کسی نمی‌کوشید. اما برعکس جانشینانش را می‌بینیم که همه هم و غمشان آن است که کفر و فساد دیگران را اثبات کنند.......من به شما نمی‌گویم که شراب نخورده‌ام یا خورده‌ام! من دعوی عصمت ندارم. من انسانم نه فرشته. در هر انسانی امکان و استعداد گناه هست. اما این که شخصی مرتکب فلان گناه شده یا نه به شما مربوط نیست. سماع  و رقص را هم تحریم نکرده‌اند  ..... آنجا که از شکوه زیبایی مست شدم دیگر من نیستم، اگر که می‌خوانم یا می‌رقصم. بلکه جز این از دستم بر نمی‌آید.

 

 

نوشته دکتر یحیا یثربی



موضوع مطلب : سخنان بزرگان

شنبه ۱٥ خرداد ۱۳۸٩ :: ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

HTML clipboard

حس غریبیه..وقتی از آزادی محض به این مکان کوچک ، به این اطاقک... می آیی...بالهات رو می چینن...کوچک می شی..درست قد اون اطاق...سقفی نداشتی...دیواری نداشتی...و این تو رو به گریه می اندازه...دیگران به تو می گن تازه متولد شده..می گن ترسیدی...حق دارن...واقعاً ترسیدی...مدتی طول می کشه که با این حقیقت کنار بیای که دیگه اونقدا آزاد نیستی..همه چیز رو کم کم فراموش می کنی..ذهنت همه خاطراتت..بالهات..پروازت و می بره تو ضمیر ناخودآگاهت...خیلی سخت دیگه به یاد می آری...و یاد می گیری عادت کنی...عادت کردن تو زندگی قبلیت مفهومی نداشت.. یه  پنجره هست.. اونو باز می کنی..هزاران اطاق مثل اطاقک تو...هر کدوم یه شکل ...یه رنگ...یاد می گیری که فقط انتظار نکشی..یاد می گیری بری کسایی که تو اطاقک های دیگه هستند بشناسی..یاد می گیری که یاد بگیری..اطاقکت رو رنگ می کنی.. تازه یاد گرفتی که طبیعت چیه..دنیای بیرون اطاقک خیلی قشنگه...بعضی موقعها یه چیزایی تو ذهنت می آد..از ضمیر نا خود آگاهت..از چیزایی که داشتی و یادت رفته..و تو این دنیا شده برات آرزو و خیال...مثل پرواز..مثل آزادی...همه چیز قشنگ نیست..گاهی دعوات می شه..گاهی غمگین می شی...تازگیها فهمیدی چیزی تو وجودت هست...که ذهنت هماهنگی باهاش نداره..گاهی این حرف اونو نمی خونه گاهی اون حرف اینو .. بهش می گن دل...عاشق می شی...می شکنی..باز پا می شی...باز عاشق می شی..ایندفعه باهاش می مونی...مدتها می گذره....یه بچه...دو بچه...و تو نمی دونی همه اونها رو تو می آری تو این دنیا..اونها هم مثل تو یادشون می ره کجا بودند...تو پیر می شی..اونا بزرگ می شن...خم می شی...و می میری....چند ثانیه قبل مردنت ...همه چیزهایی که دیدی و فراموش کردی میاد تو ذهنت...درست مثل احساس  کندن بالهات...همه چیز درد داره برات...تازه به این اطاقک و زندگیت خو گرفته بودی..ولی حالا باید بری...عشقت..بچه هات...عطر گلها...دل شکستنات...همه چیز با یه رویا شروع شد و با یه رویا هم تموم...آرام چشمهات رو می بندی...و باز یه حس غریب...تو به یه آزادی محض می ری...ولی این بار فراموش نمی کنی...و جالبه که دلتنگ می شی...دلتنگ بدن و جسمی که اگه این مدت درش نبودی هیچ وقت چیزهایی رو که تجربه کردی نمی تونستی تجربه کنی....



موضوع مطلب : دل نوشته ها

 
درباره وبلاگ



صفحات وبلاگ

RSS Feed