گل بانو
 
دوشنبه ٢٩ فروردین ۱۳٩٠ :: ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو


عشق را چگونه می شود نوشت
در گذر این لحظات پرشتاب شبانه
که به غفلت آن سوال بی جواب گذشت
دیگر حتی فرصت دروغ هم برایم باقی نمانده است
وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش میدادم که در آن دلی می خواند
من تو را
او را
کسی را دوست می دارم



"حسین پناهی"




موضوع مطلب :

دوشنبه ٢٩ فروردین ۱۳٩٠ :: ٩:٥۱ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

چه شب تیره ی پر درنگی !

                که آمده بودی تا خیال من ،

            وسط همین شعر بی هنگام .

    با قلمی که  -می بینی -

          دیری ست  لکنت گرفته است .

                          *    *    *

    یادت هست ،

       رویا هایم را می فروختم ؟...

    گفتم کاش کمی درخت بودم ،

                  چراغانی می شدم ،

                    با سیب ها ، انارها .

    گفتی نهراسم

            از تبرها ، تیغ ها ، تیرها ،

                                آرام باشم .

                           *    *    *

    ماه را از  لابلای شاخه هایم  ،

                 تا گونه های خیس تو

                         - پشت پنجره -  

                             خط کشیدم . 

    گفتی تکرار کنم ،

                     آرام بمانم ،

                            منتظر باشم .......

    قلمم را روی برگ ها که گذاشتم ،

                  شد همین که می بینی .


از وبلاگ هفت پرده



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱۳ فروردین ۱۳٩٠ :: ٤:٠۱ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

سیزده را همه عالم به دَر امروز از شهر
من خود آن سیزدهم ،کز همه عالم به دَرَم

استاد شهریار



موضوع مطلب : شعر

جمعه ۱٢ فروردین ۱۳٩٠ :: ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

گذشتند آن روزها

روزهایی یکنواخت...مثل عکسهای سیاه سپید پر خاطره در دستان لرزان مادر بزرگ....

روزهایی بی امید ..بی رویا...بی فردا...

سرمای آن روزها ؛هنوز در تار و پود این وجود خسته است و مرا می لرزاند...

یادم می آید که شبی دست بر دعا برداشتم ...تنهایی آزار دهنده بود و ترس از رهاییِ یکباره،آزار دهنده تر..

نمی دانم چه شد....تو از ناکجای خاطره ای دور به دنیای من سرک کشیدی..

مرا شنیدی؟ یا من ترا شنیدم.... یا او ما را شنید..نمی دانم..

آنهمه ترس..آنهمه روزهای بی فردا..آنهمه دلهره..به یکباره ریختند و شکستند...

آنقدر رنگ به زندگیم پاشیدی ...که بیرنگی آنهمه روز به یکباره فراموشم شد...لحظاتی را آفریدی برایم....زیباترین لحظاتی که ورای ذهن بود و باور..

هنوز از درک بودنت ناتوانم ..هنوز از شعف بودنت می لرزم..باور می کنی؟

حسی که نمی توان در این کلمات کوتاه و حتی به ظاهر عاشقانه ریخت..حسی که شاید باید در این وجود بماند...تا روزی با من از این دنیا برود..مثل یک راز قدیمی...مث خاطره ای که در گنجه ای می گذاری..هر از گاهی نگاهی به آن می اندازی..پر می کشی...رها می شوی..می لرزی.... می گریی... و می خندی...خاطره ای که لحظه ای کوتاه از آن عمری را دگرگون می کند...

درد بر جانم می ریزد وقتی می بینم که تنها به رد پایت می نگرم و لبخند می زنم...دردی کشنده که با بی عاطفگی نادیده اش می گیرم....زیرا هنوز آنچنان لذتی در وجودم از بودنت هست که نمی توان غمین بود...

تو آمدی که بمانی...

و نمی دانی شاید هنوز..

که هیچ کدام از کلماتت..هیچ کدام از حرفهایت....مقصر نبودند...

حتی چشمانت که رنگ بهار بود...

سکوت نگاهمان...در همان لحظه اول...عاشقم کرد...

ایکاش می دانستی..که نیامدی که بروی... مسافر نبودی...

به همان سلام اول سوگند...این دل برای تو ، برای درک همان لحظه..برای تو...خلق شده بود...

و این بهار تنها بهانه اش..

یادآوری سبزی چشمان توست...

 

 



موضوع مطلب : دل نوشته ها

 
درباره وبلاگ



صفحات وبلاگ

RSS Feed