گل بانو
 
یکشنبه ۱ آبان ۱۳٩٠ :: ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ :: نويسنده :

 

دلم را ورق می زنم

به دنبال نامی که گم شد

                                در اوراق زرد و پراکنده ء این کتاب قدیمی

به دنبال نامی که من ...                        

                             - من شعرهایم که من هست و من نیست -

به دنبال نامی که تو ...

                              - توی آشنا - ناشناس تمام غزلها -

به دنبال نامی که او ...

                                به دنبال اویی که کو ؟!

 

                                                                                      " قیصر امین پور "



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱٩ مهر ۱۳٩٠ :: ٩:٢۳ ‎ب.ظ :: نويسنده :
 
 
نبسته ام به کس دل، نبســـــته کس به من دل
چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهـــا، رهـــا من

ز مــــن هر آنکــه او دور، چـو دل به سینه نزدیک
به مـــن هر آنکـه نزدیک، ازو جــــــدا، جــــدا من

نه چشــــم دل به ســـــویی، نه باده در سبویی
که تــــر کـــــنم گـلـــــــویی، به یاد آشنــــــا من

ســــــتاره هــــا نهـــــــفتم در آسمـــــان ابــــری
دلــــــم گرفته ای دوست، هـــــوای گریــه با من

نبسته ام به کس دل، نبســـــته کس به من دل
چو تخــــته پــاره بـــر موج رهـــا رهــــا، رهـــا من


موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۸ شهریور ۱۳٩٠ :: ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ :: نويسنده :

نور را پیمودیم، دشت طلا را در نوشتیم
افسانه را چیدیم، و پلا سیده فکندیم
کنار شن زار، آفتابی سایه بار، ما را نواخت ، درنگی کردیم
بر لب رود پهناور رمز، رویاها را سر بریدیم
ابری رسید، و ما دیده فرو بستیم
ظلمت شکافت، زهره راد یدیم، و به ستیغ برآمدیم
آذرخشی فرود آمد.  و ما را در نیایش فرو دید
لرزان، گریستیم . خندان، گریستیم
رگباری فرو کوفت : از در همدلی بودیم
سیاهی رفت، سر به آبی آسمان سودیم، در خور آسمان ها شدیم
سایه را به دره رها کردیم . لبخند را به فراخنای تهی فشاندیم
سکوت ما بهم پیوست، و ما ماشدیم
تنهایی ما تا دشت طلا دامن کشید
آفتاب از چهره ما ترسید
دریافتیم، و خنده زدیم
نهفتیم و سوختیم
هر چه بهم تر، تنها تر
از ستیغ جدا شدیم
من به خاک آمدم، و بنده شدم
تو بالا رفتی و خدا شدی

                                                 "سهراب سپهری" 
                                              از مجموعه آوار آفتاب

 



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢٦ امرداد ۱۳٩٠ :: ٢:٢٥ ‎ب.ظ :: نويسنده :

 

شب با گلوی خونین

خوانده ست

دیر گاه.

دریا نشسته سرد.

یک شاخه

در سیاهی جنگل

به سوی نور

فریاد می کشد.

از احمد شاملو / از مجموعه شعر ” باغ آیینه”



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱۸ امرداد ۱۳٩٠ :: ٩:٥٢ ‎ق.ظ :: نويسنده :

 

صدای به هم خوردن استکان ها
صدای غم انگیز آوازه خوان ها
صدای سماور، هیاهوی غلیان
گره خورده با نغمه خسته جان

به روی سر برفی پیر عاشق
به جا مانده خاکستر کاروان ها
چه خاکستر پرغباری که هر دم
کشد پرده بر نام ها و نشان ها

رها کن صدا را، که اینک صدا را
صدا می زند آبی آسمان ها
بخوان پیر عاشق، بخوان "لاله ها" را
که از باغ جان آوری ارمغان ها
غمت عابر کوچه باغ دلم شد
بخوان عاشقانه، بخوان از همان ها...

"عمران صلاحی"



موضوع مطلب : شعر

جمعه ۱٤ امرداد ۱۳٩٠ :: ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ :: نويسنده :

 

دور
از این هیاهو

دلم کویر می خواهد و

تنهایی و سکوت و

آغوش ِ سرد ِ شبیکه آتشم را فرونشاند.

نه دیوار،

نه در،

نه دستی که بیرونم کشد از دنیایم،

نه پایی که در نوردد مرزهایم،

نه قلبی که بشکند سکوتم،

نه ذهنی که سنگینم کند از حرف،

نه روحی که آویزانم شود.

من باشم و

 تنهایی ِ ژرفی که نور ستارگان روشنش می کند

و آرامشی که قبل از  هیچ طوفانی نیست !



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ۱٠ امرداد ۱۳٩٠ :: ٩:٤۸ ‎ق.ظ :: نويسنده :



...
مرغ دریا بادبان های بلندش را

در مسیر باد می افراشت !

سینه می سائید بر موج هوا،

آنگونه خوش، زیبا

که گفتی آسمان را آب می پنداشت !

 

فریدون مشیری



موضوع مطلب : شعر

جمعه ۱٠ تیر ۱۳٩٠ :: ٩:٤٩ ‎ب.ظ :: نويسنده :

نمی‌توان به جایی گریخت،
حقیقت
زیر چتر عادت
پنهان است؛
حال که
نه فرار
دردی را دوا می‌کند
و نه قرار،
باید
بر مدار صبر
سماعی مردانه کرد

ناهید عباسی

 

منبع



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ٥ تیر ۱۳٩٠ :: ٤:٥٥ ‎ب.ظ :: نويسنده :



موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ٢ تیر ۱۳٩٠ :: ۱۱:٥٠ ‎ب.ظ :: نويسنده :

 

بیا امشب که بس تاریک وتنهایم.

بیا ای روشنی، اما بپوشان روی،

که می ترسم ترا خورشید پندارند.                                           

و می ترسم همه از خواب برخیزند.

و می ترسم که چشم از خواب بردارند.

نمی خواهم ببیند هیچ کس ما را.

نمی خواهم بداند هیچ کس ما را.

و نیلوفر که سر بر مکشد از آب؛

پرستوها که با پرواز و با آواز،

و ماهیها که با آن رقص غوغایی؛

نمی خواهم بفهمانند بیدارند.

 شب افتاده است و من تنها و تاریکم.

و در ایوان و در تالاب من دیری است در خوابند،

پرستوها و ماهیها و آن نیلوفر آبی.

بیا ای مهربان با من!

بیا ای یاد مهتابی!



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۳۱ خرداد ۱۳٩٠ :: ۱:۱٧ ‎ب.ظ :: نويسنده :

 

...مرا چه می شود ، چه می شود که گیج می رود سرم ؟

چنان که آب های تیره

    نیمه شب    

جزیرة بلور ماه را بغل کنند

بغل کنند و سوی یکدگر رها کنند و باز هم بغل کنند ،

گرفته بودَ مَت که پس نیفتی، از پسِ گرفتنم

تو داد می زدی : سرم چه گیج می رود!

کجاست حلقه های مهر، دور گردنم ، تنم؟

چه اشتیاق عاشقانه ای تو داشتی

  کنار چشم های ارغوان گرفته ای

چو انعکاس ترس سیب سرخ در نگاه دزد باغبان گرفته ای

سماع واژه های ما ، اگر تمام شد ، نترس

بیا بخواب در کنار من ، شبیه خواب فرش

و یا بلند شو ، بچرخ

بچرخ تا سرود ما رسد به بام عرش !

به برگریز برزخ خزان روزگار من ،

چنان بهشت من ، بهار من !

یگانه مظهر محبّت دیار من !

یگانه یار من !



موضوع مطلب : شعر

شنبه ٧ خرداد ۱۳٩٠ :: ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

خدایا ! دلم باز امشب گرفته

بیا تا کمی با تو صحبت کنم

بیا تا دل کوچکم را

خدایا فقط با تو قسمت کنم

خدایا ! بیا پشت آن پنجره

که وا می شود رو به سوی دلم

بیا،پرده ها را کناری بزن

که نورت بتابد به روی دلم

خدایا! کمک کن به من

نردبانی بسازم

و با آن بیایم به شهر فرشته

همان شهر دوری که بر سردر آن

کسی اسم رمز شما را نوشته

خدایا! کمک کن

که پروانه شعر من جان بگیرد

کمی هم به فکر دلم باش

مبادا بمیرد

خدایا! دلم را

که هر شب نفس می کشد در هوایت

اگرچه شکسته

شبی می فرستم برایت



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳٩٠ :: ٤:۳۸ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳٩٠ :: ۱٢:٠٥ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

می‌خواستم چشم‌های ترا ببوسم
تو نبودی، باران بود
:رو به آسمانِ بلندِ پُر گفت‌وگو گفتم
تو ندیدیش...!؟ -

و چیزی، صدایی...
صدایی شبیهِ صدای آدمی آمد،
گفت:نامش را بگو تا
جست‌وجو کنیم

نفهمیدم چه شد که باز
یکهو و بی‌هوا، هوای تو کردم
دیدم دارد ترانه‌ای به یادم می‌آید
گفتم: شوخی کردم به خدا
می‌خواستم صورتم از لمسِ لذیذِ باران
فقط خیسِ گریه شود
ورنه کدام چشم
کدام بوسه
کدام گفت‌وگو ...!؟
من هرگز هیچ میلی
به پنهان کردنِ کلماتِ بی‌رویا نداشته‌ام

سید علی صالحی


موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٠ :: ۱:٢٥ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید عکس تنهایی خود را در آب
آب درحوض نبود

ماهیان می گفتند:
هیچ تقصیر درختان نیست

ظهر دم کرده تابستان بود
پسر روشن آب, لب پاشویه نشست
و عقاب خورشید, آمد او را به هوا برد که برد

به درک راه نبردیم به اکسیژن آب
برق از پولک ما رفت که رفت
ولی آن نور درشت
عکس آن میخک قرمز در آب
که اگر باد می آمد دل او پشت چین های تغافل می زد
چشم ما بود
روزنی بود به اقرار بهشت

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی همت کن
و بگو ماهی ها ,حوضشان بی آب است

باد می رفت به سر وقت چنار
من به سر وقت خدا می رفتم...



موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳٩٠ :: ٩:۱٦ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

وسعت ِ کدامین دریا
در قلب ِ
پر طنین ِ تو نشست
که این سان
آبی ِ آوازهایت
...زلالی رودبارها را
به زمرمه درمی آورد
و نگاهت
فواره ی اشک هایم را
تا وسعت بی کرانه ی آسمان
پرواز می آموزد.
آه ،
هنگامی که دریای بی کرانه ی سینه ات
فریاد خفته ی
صدف ِ بسته ی دلم را
به غوغا وا می دارد
آسمان چشمهایم دلتنگی هایش را
چه سرخ
می بارد...

باور کن
هنوز با اشاره ی توست
که درون سینه ام
توفان رخصت می یابد
تا دریای خاموش ِ
درونم را به خروش درآورد



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ٢٩ فروردین ۱۳٩٠ :: ٩:٥۱ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

چه شب تیره ی پر درنگی !

                که آمده بودی تا خیال من ،

            وسط همین شعر بی هنگام .

    با قلمی که  -می بینی -

          دیری ست  لکنت گرفته است .

                          *    *    *

    یادت هست ،

       رویا هایم را می فروختم ؟...

    گفتم کاش کمی درخت بودم ،

                  چراغانی می شدم ،

                    با سیب ها ، انارها .

    گفتی نهراسم

            از تبرها ، تیغ ها ، تیرها ،

                                آرام باشم .

                           *    *    *

    ماه را از  لابلای شاخه هایم  ،

                 تا گونه های خیس تو

                         - پشت پنجره -  

                             خط کشیدم . 

    گفتی تکرار کنم ،

                     آرام بمانم ،

                            منتظر باشم .......

    قلمم را روی برگ ها که گذاشتم ،

                  شد همین که می بینی .


از وبلاگ هفت پرده



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱۳ فروردین ۱۳٩٠ :: ٤:٠۱ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

سیزده را همه عالم به دَر امروز از شهر
من خود آن سیزدهم ،کز همه عالم به دَرَم

استاد شهریار



موضوع مطلب : شعر

جمعه ٢٧ اسفند ۱۳۸٩ :: ۱٢:۱۸ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو


بهار بهار
پرنده گفت یا گل گفت؟
خواب بودیم و هیچکی صدایی نشنفت

بهار بهار ...صدا همون صدا بود

صدای شاخه ها و ریشه ها بود

بهار بهار چه اسم آشنایی

صدات میاد اما خودت کجایی؟

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه؟

تازه کنیم خاطره ها رو یا نه؟

 بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد

بهار اومد با یه بغل جوونه

عیدو آوورد از تو کوچه تو خونه

 

عید نوروز همگی پارسیان مبارک باد...سالی پر از نیکویی و خوشی برای شما آرزومندم..روزهایتان پر از عشق



موضوع مطلب : شعر

جمعه ٢٠ اسفند ۱۳۸٩ :: ۱۱:٥٥ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

حالا هرجا که هستی باورم کن
بدون با یاد تو تنهاترینم
هنوزم زیر رگبار ترانه
کنار خاطرات تو میشینم

تو رفتی بی من اما من دوباره
دارم از تو برای تو میخونم
سکوت لحظه های تلخو بشکن
نذار اینجا تکو تنها بمونم
نذار اینجا تکو تنها بمونم



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٩ :: ٢:۳۳ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

 

در هر غروب

در امتداد شب

من هستم و تـمامت تنهایی.

با خویشتن نشستن.

در خویشتن شکستن.

این راز سر به مهر ٬

تا کی درون سینه نـهفتن ٬

گـفتن.

یـاری کن ٬

مرا به گفتن این راز ٬ باز یاری کن.

ای روی تو به تـیره شبان آفـتاب روز

می خـواهـمت هـنوز.



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٩ :: ٢:٢٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو


تـو مـپندار که خـاموشی ِ مـن،

هـست بـرهان ِ فـرامـوشی ِ مـن ....

 

 

 

حمید مصدق



موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ۱٢ اسفند ۱۳۸٩ :: ۸:٤٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

     شاعر بغض  خودش  را ،

     در کاغذی مچاله می پیچید .

     نقاش می دید ،

     رنگهایش لگدمال می شود .

     اما تو ،

           تنها ،

           خودت را ،

           به باد می سپردی ،

           پیش از آنکه ،

           به رویاهایت ،

                        تجاوزکنند.


از هفت پرده



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ۱۱ اسفند ۱۳۸٩ :: ٩:٥٧ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

دیروز چون دو واژه به یک معنی از ما دو نگاه
هر یک سرشار دیگری
اوج بیگانگی و امروز چون دو خط موازی
در امتداد یک راه یک شهر یک افق
بی نقطه تلاقی و دیدار حتی در جاودانگی

ش.کدکنی



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ٢٥ بهمن ۱۳۸٩ :: ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

آن‌که می‌گوید دوستت می‌دارم
خنیاگر غمگینی‌ست
خنیاگر غمگینی‌ست
که آوازش را از دست داده است
ای کاش عشق را زبان سخن بود

هزار کاکلی شاد در چشمان توست
هزار قناری خاموش در گلوی من
عشق را ای کاش زبان سخن بود

آن که می‌گوید دوستت می‌دارم
دلِ اندوهگین شبی‌ست
دلِ اندوهگین شبی‌ست
که مهتابش را می‌جوید
ای کاش عشق را
زبان سخن بود

هزار آفتاب خندان در خَرامِ توست
هزار ستاره‌ی گریان در تمنای من

عشق را ای کاش زبان سخن بود...



موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ۳٠ دی ۱۳۸٩ :: ۳:۱۱ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

می خوام عاشق بشم اما تب دنیا نمیزاره

                           سرراه بهشت من درخت سیب میکاره...

 




موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢۸ دی ۱۳۸٩ :: ۱:٤٠ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

خاطره هارا حبس می کنم
تا شاید
راهی برای رهایی از خویش پیدا کنم.



؟



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ۱٩ دی ۱۳۸٩ :: ۱۱:٠٠ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

چو در زمین خدایم نمی پذیرد کس

به شهر قلب خودم 

شهروند می گردم

و یک اتاقک کوچک 

کنار سایه غربت 

....اجاره خواهم کرد

          " هارون راعون "



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱٤ دی ۱۳۸٩ :: ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

باد می وزد

ابر می بارد و ماه

می خندد

و می تابد...
 

بدون تو

بدون من

همه چیز ادامه می یابد

مثل روز اول خلقت..
 

ولی با تو

برای من

باد یعنی پیچش عطر تو ..

ابر یعنی باران..باران یعنی پاکی..پاکی یعنی تو

ماه یعنی مهتاب..یعنی شب...رؤیا...یعنی خواب تو را دیدن

بدون تو و بدون من

دنیا یعنی دنیای همیشه

با تو و با من

دنیا یعنی یک خاطره

یعنی هر لحظه دیدار

یعنی ابدیت..

 

 



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ۱۳ دی ۱۳۸٩ :: ۱٠:۳٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

ناله می کند

می شکند

و فرو می ریزد

هر آنچه روزی دل بود..

هر روز مرا به جنگی فرا می خوانی

که توانی دیگر برایش نیست

می خواهی مثل تو شَوَم

جغد شوم مرگ

حدیث زوال روحی سرگشته

چه می خواهی از من؟

لبخند تلخ و تصنعی وجودی

که از درون بر تو می گرید؟

تملق و ریا و دروغی که در دنیای تو

چیزی جز برتری بر کوته فکرانی دیگر چون خودت نیست؟

می دانی از آنچه تو عقل می خوانی بیزارم

از آنچه تو دین می دانیش گریزانم؟

آنچه تو اخلاق می دانی جز فساد و زوال تدریجی چیست؟

پوچی وجود خود را در پس خرد کردن روح دیگری پنهان می کنی؟

دین من نور است و مسلکم عشق است و تو

حقیر و کوچکی در برابر یگانه ای که

مرا همیشه عاشقانه می خواهد..

 

بدان!

ناله می کند

می شکند

و فرو می ریزد

هر آنچه روزی دل بود..

ولی خوشحال نباش

تو هیچگاه شکستن مرا نخواهی دید

هیچگاه..


یه مقدار عصبانی بودم:)



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ۱٢ دی ۱۳۸٩ :: ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

عشق را
بدون بزک می‌خواستیم
دنیا را بدون تفنگ
روی دیوارهای سیاه
گل سرخ نقاشی کردیم
رهگذران به ما خندیدند
به ما خندیدند رهگذران
ما فقط نگاه کردیم
جاده‌ها
دور شهر گره خورده بودند
در شهر ماندیم و پوسیدیم و خواندیم:
" قطاری که ما را از این جا نبرد
قطار نیست"

 

 

رسول یونان



موضوع مطلب : شعر

جمعه ۳ دی ۱۳۸٩ :: ٢:٤٩ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

 

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام هر قدر بی مهری کنی می ایستم

 

تا نگویی اشک های شمع ازکم طاقتی است

در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم  

 

چون شکست آینه، حیرت صد برابر می شود

بی سبب خود را شکستم تا بیننم کیستم

 

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم

 

 

از : فاضل نظری




موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۳٠ آذر ۱۳۸٩ :: ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

 

در آستانه تاریک ترین فصل سال

شب در خود پیچ می خورد

تو به تو

سیاه و خاموش

در ژرفای پستوها و حجره هایمان

با هم می‌نشینیم

اشکهای شور و شیرینمان را قسمت میکنیم

چنان که «مشکل گشا»هایمان را

و به بهاری که در دوردست ها نفس می کشد

دل می بندیم..

یلدایتان مبارک

 



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ۱ آذر ۱۳۸٩ :: ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را در خور ؟
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو ؟
هیچ
تو همه هستی من ، هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟
همه چیز
تو چه کم داری ؟ هیچ
بی تو در می مانم
چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را
کاهش جان من این شعر من است
آرزو می کردم
که تو خواننده ی شعرم باشی
راستی شعر مرا می خوانی ؟

 

ح مصدق



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ٢ آبان ۱۳۸٩ :: ۳:٤٦ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

سفر کرده ای و
کودک باور من گمان میکند که
خواب دیده است
ای کاش................
تعبیر خواب کودکم
قصه آمدنت میشد..



موضوع مطلب : شعر

شنبه ٢٧ شهریور ۱۳۸٩ :: ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

می‌دانی که آخرین بار

به فاصله‌ی نفسم در رویا بودی

و حالا به وضوحِ بهشت

در دست‌های من؟



عباس معروفی



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ۱٥ شهریور ۱۳۸٩ :: ۳:٤٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

 

چه شبها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم: تو را دوست دارم

 

نه خطی٬نه خالی! نه خواب و خیالی!

نی ای حس مبهم تو را دوست دارم

 

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم

به اندازه غم تو را دوست دارم

 

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد

بگوییم با هم: تو را دوست دارم

 

جهان یک دهان شد هماواز با ما:

تو را دوست دارم٬ تو را دوست دارم


قیصر امین پور



وبلاگ آسمان عشق



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢ شهریور ۱۳۸٩ :: ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

HTML clipboard

 

دریا دلان

از پرتگاه مرگ

به دریا رسیده اند

ما با صدای باران

از کوچه می گریزیم...

 

نصرت رحمانی

 



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ٢٥ امرداد ۱۳۸٩ :: ۱٠:۳٤ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 


مرگ از پنجره بسته به من می نگرد

زندگی از دم در

قصد رفتن دارد

روحم از سقف گذر خواهد کرد

در شبی تیره و سرد

تخت حس خواهد کرد

که سبک تر شده است

در تنم خرچنگی است

که مرا می کاود

خوب می دانم من

که تهی خواهم شد

و فرو خواهم ریخت

توده زشت کریهی شده ام

بچه هایم از من می ترسند

آشنایانم نیز ،

به ملاقات پرستار جوان می آیند.


عمران صلاحی



موضوع مطلب : شعر

جمعه ۸ امرداد ۱۳۸٩ :: ٧:۳۸ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

وقتی که دور از همگان،
بخواهی خواب عزیزت را برای آینه تعبیر کنی؛
معلوم است که سکوت علامت آرامش نیست ... ا


موضوع مطلب : شعر

جمعه ۸ امرداد ۱۳۸٩ :: ٧:۳٥ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

نمی‌دانم از دلتنگی عاشق‌ترم
یا از عاشقی
دلتنگ‌تر!
فقط می‌دانم
در آغوش منی
بی آنکه باشی
و رفته‌ای
بی آنکه نباشی.

عید امسال هم
می‌توانم تنهایی سوت بزنم
همین که بدانم هستی
آسمان را پر از پرنده می‌بینم.
لبخند یادت نرود!

تشنه‌ام
و تو نیستی.
مثل آب باران
گودی کمرم را
با نوازش دست‌هات
پر می‌کنم
تا از خشک‌سالی نبودنت
زنده برهم.
دست‌هات مال کمر من؟

از این تنهایی هزارساله
خسته‌ام
از بس تنهایی غذا خورده‌ام
تا لقمه‌ای نان به دهن می‌گذارم
باران شروع می‌شود
و من چتر ندارم
تو را دارم.
...
می‌دانی؟
می‌دانی چرا بند نمی‌آید
این باران؟
خدا از خجالت آب شده.


عباس معروفی



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٥ امرداد ۱۳۸٩ :: ۱:٤٤ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

«تو صدای پایت را

به یاد نمی‌آوری

چون همیشه همراهت است

ولی من آن را به خاطر دارم

چون تو همراه من نیستی

و صدای پایت بر دلم

نشسته است»

 

بیژن جلالی

 



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ٤ امرداد ۱۳۸٩ :: ٩:۱۸ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

چرا همگان را نبخشم
چرا از خاطر نبرم زخم‌ها را،
من که فراموش خواهم کرد
نشانی خانه‌ام
چهره‌ی کودکم
و تلفظ نامم را از دهانت،

و شعله که بر باد خواهد رفت.

باغبان جهنم، شمس لنگرودی

 



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢ تیر ۱۳۸٩ :: ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

ای عبور ظریف،
بال را معنی کن،
تا پَرِ هوش من از حسادت بسوزد!



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢ تیر ۱۳۸٩ :: ٩:٤٥ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

HTML clipboard

 

از صخره شدم بالا

در هر  گام، دنیایی تنهاتر ، زیباتر!

و ندا آمد: بالاتر ، بالاتر!



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢ تیر ۱۳۸٩ :: ٩:۳٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

HTML clipboard

من  از محاکمهء آفتاب می آیم

که هر طلوع

به نام غیرت عشق

آیات نور می خواند

من از محاکمه آفتاب می آیم

که متهم به صراحت و جرم پرده دری است!



موضوع مطلب : شعر

جمعه ٢۱ خرداد ۱۳۸٩ :: ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

ذهن ما زندان است

 

           ما در آن زندانی

 

                         قفل آن را بشکن

 

                                      در آن را بگشای

 

                                                   و برون آی ازین دخمه ظلمانی

 

نگشایی گل من

 

         خویش را حبس در آن خواهی کرد

 

                               همدم جهل در آن خواهی شد

 

                                        همدم دانش و دانایی محدوده خویش

 

و در این ویرانی

 

        همچنان تنگ نظر می مانی

 

هر کسی در قفس ذهنی خود زندانی است

 

                                 ذهن بی پنجره دود آلود است

 

                                                 ذهن بی پنجره بی فرجام است

 

بگشاییم در این تاریکی روزنه ای

 

            بگذاریم زهر دشت نسیمی بوزد

 

بگذاریم ز هر موج خروشی بدمد

 

           بگذاریم که هر کوه طنینی فکند

 

بگذاریم ز هر سوی پیامی برسد

 

                بگشاییم کمی پنجره را

 

                             بفرستیم که اندیشه هوایی بخورد

 

                                               و به مهمانی عالم برود

 

                                             گاه عالم را درخود به ضیافت ببریم

 

بگذاریم به آبادی عالم قدمی

 

           و بنوشیم ز میخانه هستی قدحی

 

طعم احساس جهان را بچشیم

 

             و ببخشیم به احساس جهان خاطره ای

 

ما به افکار جهان درس دهیم

 

               و زافکار جهان مشق کنیم

 

                                   و به میراث بشر

 

                                            دین خود را بدهیم

 

                                                     سهم خود را ببریم

 

خبری خوش باشیم

 

               و خروسی باشیم

 

                       که سحر را به جهان مژده دهیم

 

نور را هدیه کنیم

 

            و بکوشیم جهان

 

                       به طراوت و ترنم

 

                              تسکین و تسلی برسد

 

و بروید گل بیداری، دانایی، آبادی

 

        در ذهن زمان

 

               و بروید گل بینایی، صلح، آزادی، عشق

 

                                                          در قلب زمین

 

ذهن ما باغچه است

 

                     گل در آن باید کاشت

 

                                    و نکاری گل من

 

                                          علف هرز در آن میروید

 

زحمت کاشتن یک گل سرخ

 

                     کمتر از زحمت برداشتن

 

                                         هرزگی آن علف است

 

گل بکاریم بیا

 

               تا مجال علف هرز فراهم نشود

 

بی گل آرایی ذهن

 

نازنین ؛

          نازنین ؛

                     نازنین

                      هرگز آدم ، آدم نشود.



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢٩ اردیبهشت ۱۳۸٩ :: ٩:۱٦ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو


چشمت ستاره اش را

چندان چراغ وسوسه

خواهد کرد

تا من به آفتاب بگویم: نه !


حسین منزوی


موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ۱٢ اردیبهشت ۱۳۸٩ :: ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

شاعر و فرشته‏ای با هم دوست شدند.

فرشته پَری به شاعر داد و شاعر، شعری به فرشته!

شاعر؛ پَر فرشته را لای دفتر شعرش گذاشت و شعرهایش بوی آسمان گرفت...

و فرشته؛ شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه‏ی عشق گرفت...

خدا گفت: دیگر تمام شد. دیگر زندگی برای هر دوتان دشوار می شود؛

زیرا شاعری که بوی آسمان را بشنود، زمین برایش کوچک است...

و فرشته‏ ای که مزه‏ی عشـــق را بچشد، آسمان برایش تنگ خواهد بود...


موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳۸٩ :: ۱:۱٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو


هزار و یک‌ اسم‌ داری‌ و من‌ از آن‌ همه‌ اسم‌ "لطیف" را دوست‌تر دارم‌

که‌ یاد ابر و ابریشم‌ و عشق‌ می‌افتم. خوب‌ یادم‌ هست‌ از بهشت‌ که‌ آمدم،

 تنم‌ از نور بود و پَر و بالم‌ از نسیم. بس‌ که‌ لطیف‌ بودم، توی‌ مشت‌ دنیا جا نمی‌شدم.

اما ...

زمین‌ تیره‌ بود. کدر بود، سفت‌ بود و سخت.

دامنم‌ به‌ سختی‌اش‌ گرفت‌ و دستم‌ به‌ تیرگی‌اش‌ آغشته‌ شد.

و من‌ هر روز قطره‌قطره‌ تیره‌تر شدم‌ و ذره‌ذره‌ سخت‌تر.
من‌ سنگ‌ شدم‌ و سد‌ و دیوار دیگر نور از من‌ نمی‌گذرد،

دیگر آب‌ از من‌ عبور نمی‌کند، روح‌ در من‌ روان‌ نیست‌ و جان‌ جریان‌ ندارد.
حالا تنها یادگاری‌ام‌ از بهشت‌ و از لطافتش،

چند قطره‌ اشک‌ است‌ که‌ گوشه‌ دلم‌ پنهانش‌ کرده‌ام،

 گریه‌ نمی‌کنم‌ تا تمام‌ نشود، می‌ترسم‌ بعد از آن‌ از چشم‌هایم‌ سنگ‌ریزه‌ ببارد.
یا لطیف! این‌ رسم‌ دنیاست‌ که‌ اشک‌ سنگ‌ریزه‌ شود و روح‌ سنگ‌ و صخره؟

 این‌ رسم‌ دنیاست‌ که‌ شیشه‌ها بشکند و دل‌های‌ نازک‌ شرحه‌شرحه‌ شود؟
وقتی‌ تیره‌ایم، وقتی‌ سراپا کدریم، به‌ چشم‌ می‌آییم‌ و دیده‌ می‌شویم،

اما لطافت‌ که‌ از حد بگذرد، ناپدید می‌شود.
یا لطیف! کاشکی‌ دوباره‌ مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ می‌بخشیدی‌

یا می‌چکیدم‌ و می‌وزیدم‌ و ناپدید می‌شدم،

مثل‌ هوا که‌ ناپدید است، مثل‌ خودت‌ که‌ ناپیدایی... یا لطیف!

مشتی، تنها مشتی‌ از لطافتت‌ را به‌ من‌ ببخش.

 

                                                            "عرفان نظر آهاری"

 



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٧ اردیبهشت ۱۳۸٩ :: ٩:۱۱ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

به خاموشی ما منگر

که ما خود معدن رازیم

فلک بشکست بال ما

وگرنه اهل پروازیم



موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸٩ :: ۱۱:٢۱ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

آنچه من می بینم
ماندن دریاست ،
رستن وازنورستن باغ است ،
کشتن شب به سوی روز است ،
گذرا بودن موج وگل و شبنم نیست .
گرچه ما می گذریم ،
راه می ماند .
غم نیست ...



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩ :: ۱٠:۳٥ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

با توام ، با تو ، خدا
یک کمی معجزه کن
چند تا دوست برایم بفرست
پاکتی از کلمه
جعبه ای از لبخند
نامه ای هم بفرست

کوچه های دل من
باز خلوت شده است
قبل از این که برسم
دوستی را بردند
یک نفر گفت به من
باز دیر آمده ای
دوست قسمت شده است

با توام , با تو ، خدا
یک دل قلابی
یک دل خیلی بد
چقدر می ارزد؟
من که هرجا رفتم
جار زدم ؛
شده این قلب حراج
بدوید
یک دل مجانی
قیمتش یک لبخند
به همین ارزانی

هیچ وقت اما
هیچ کس قلب مرا قرض نکرد
هیچ کس دل نخرید
با توام ، با تو ، خدا
پس بیا ، این دل من ، مال خودت
من که دیگر رفتم اما
ببر این دل را
دنبال خودت...


موضوع مطلب : شعر

دوشنبه ۳٠ فروردین ۱۳۸٩ :: ۳:٢۸ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

مهربانی را بیاموزیم

فرصت آیینه ها در پشت در مانده است

روشنی را می شود در خانه مهمان کرد

می شود در عصر آهن

                     - آشناتر شد

سایبان از بید مجنون ،

                     - روشنی از عشق

می شود جشنی فراهم کرد

می شود در معنی یک گل شناور شد

مهربانی را بیاموزیم

موسم نیلوفران در پشت در مانده است

موسم نیلوفران یعنی که باران هست

یعنی یک نفر آبی است 

موسم نیلوفران یعنی

یک نفر می آید از آن سوی دلتنگی

می شود برخاست در باران

دست در دست نجیب مهربانی

                      می شود در کوچه های شهر جاری شد

می شود با فرصت آیینه ها آمیخت

                      با نگاهی

                      با نفس های نگاهی

                      می شود سرشار -

                      - از رازی بهاری شد

دست های خسته ای پیچیده با حسرت

چشم هایی مانده با دیوار رویاروی

                    چشمها را می شود پرسید

آسمان را می شود پاشید

می شود از چشمهایش ...

                     چشمها را می شود آموخت

می شود برخاست

می شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون شد

می شود دل را فراهم کرد

می شود روشنتر از اینجا و اکنون شد

جای من خالی است

جای من در عشق

جای من در لحظه های بی دریغ اولین دیدار

جای من در شوق تابستانی آن چشم

جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می گفت

جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت

جای من خالی است

من کجا گم کرده ام آهنگ باران را ؟!

من کجا از مهربانی چشم پوشیدم؟!


می شود برگشت

می شود برگشت و در خود جستجویی داشت

در کجا یک کودک دهساله در دلواپسی گم شد ؟!

در کجا دست من و سیمان گره خوردند؟!

می شود برگشت

تا دبستان راه کوتاهی است

می شود از رد باران رفت

می شود با سادگی آمیخت

می شود کوچکتر از اینجا و اکنون شد

می شود کیفی فراهم کرد

دفتری را می شود پر کرد از آیینه و خورشید

در کتابی می شود روییدن خود را تماشا کرد

                   من بهار دیگری را دوست می دارم

جای من خالی است

جای من در میز سوم ، در کنار پنجره خالی است

جای من در درس نقاشی

جای من در جمع کوکبها

جای من در چشمهای دختر خورشید

جای من در لحظه های ناب

جای من در نمره های بیست

                      جای من در زندگی خالی است

می شود برگشت

اشتیاق چشم هایم را تماشا کن

می شود در سردی سرشاخه های باغ

                      جشن رویش را بیفروزیم

دوستی را می شود پرسید

چشمها را می شود آموخت

مهربانی کودکی تنهاست

                      مهربانی را بیاموزیم...

 

 



موضوع مطلب : شعر

شنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٩ :: ۱٠:٠۳ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

شاهرگ های زمین از داغ باران پر شده ست

آسمانا کاسه صبر درختان پر شده ست



زندگی چون ساعت شماطه دار کهنه ای

از توقف ها و رفتن های یکسان پر شده ست



چای می نوشم که با غفلت فراموشت کنم

چای می نوشم ولی از اشک فنجان پر شده ست



بس که گل هایم به گور دسته جمعی رفته اند

دیگر از گل های پرپر خاک گلدان پر شده است



دوک نخ ریسی بیاور یوسف مصری ببر

شهر از بازار یوسف های ارزان پر شده ست



شهر گفتم؟شهر! آری شهر! آری شهر! شهر

از خیابان از خیابان از خیابان پر شده ست..

 

فاضل نظری

 

مرسی سامی



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ٢٢ فروردین ۱۳۸٩ :: ٩:٥٤ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

به دنبال خدا نگرد خدا در بیابان های خالی از انسان نیست
خدا در جاده های تنهای بی انتها نیست
به دنبالش نگرد

خدا در نگاه منتظر کسی است که به دنبال خبری از توست
خدا در قلبی است که برای تو می تپد
خدا در لبخندی است که با نگاه مهربان تو جانی دوباره می گیرد

خدا آن جاست
در جمع عزیزترین هایت
خدا در دستی است که به یاری می گیری
در قلبی است که شاد می کنی
در لبخندی است که به لب می نشانی
خدا در بتکده و مسجد نیست
گشتنت زمان را هدر می دهد
خدا در عطر خوش نان است
خدا در جشن و سروری است که به پا می کنی
خدا را در کوچه پس کوچه های درویشی و دور از انسان ها جست و جو مکن
خدا آن جا نیست

او جایی است که همه شادند
و جایی است که قلب شکسته ای نمانده
در نگاه پرافتخار مادری است به فرزندش
در نگاه عاشقانه زنی است به همسرش
باید از فرصت های کوتاه زندگی جاودانگی را جست
زندگی چالشی بزرگ است
مخاطره ای عظیم
فرصت یکه و یکتای زندگی را
نباید صرف چیزهای کم بها کرد
چیزهای اندک که مرگ آن ها را از ما می گیرد
زندگی را باید صرف اموری کرد که مرگ نمی تواند آن ها را از ما بگیرد
زندگی کاروان سرایی است که شب هنگام در آن اتراق می کنیم
و سپیده دمان از آن بیرون می رویم
فقط چیزهایی اهمیت دارند
چیزهایی که وقت کوچ ما از خانه بدن با ما همراه باشند
همچون معرفت بر خدا و به خود آیی

دنیا چیزی نیست که آن را واگذاریم
دنیا چیزی است که باید آن را برداریم و با خود همراه کنیم
سالکان حقیقی می دانند که همه آن زندگی باشکوه هدیه ای از طرف خداوند و بهره خود را از دنیا فراموش نمی کنند
کسانی که از دنیا روی برمی گردانند
نگاهی تیره و یأس آلود دارند
آن ها دشمن زندگی و شادمانی اند

خداوند زندگی را به ما نبخشیده است تا از آن روی برگردانیم
سرانجام خداوند از من و تو خواهد پرسید: آیا «زندگی» را «زندگی کرده ای»؟

 

با تشکر  از ف.م



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢٦ اسفند ۱۳۸۸ :: ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

بازکن پنجره را
و ببین پر زدن بلبل باغ
که شده مست زبوی خوش و جان بخش بهار
وبکش با نفسی تند و عمیق
بوی عطر گل یاس
وببین مرغک آزرده عشق
که حزین بود و نزار
با شکوفایی گلهای بهار
شده سرمست غرور
دیگر آن سوزش سرمای زمستان
نخورد بر بدن سبز درخت
یا که شلّاق خزان
نکند غنچه گل را پرپر
بازکن پنجره را
پرکن از رایحه و عطر بهار
ریه خسته ز سوز و سرما
و ببین در همه جا
فرشی از سبزه وگل پهن شده ست
تک درختی که زسرما بدنش می لرزید
جامه سبز به تن کرده
تنش گرم شده ست
پولکی را که سپید است و قشنگ
یا که زرد است و بنفش
دست خیّاط زمان
روی این جامه سبز
دانه دانه زده با زیبایی
گوییا فصل بهار
کرده بر پیکر این تازه عروس
تورخوش رنگ و سپید
از لطافت چو حریر..

بازکن پنجره را...



موضوع مطلب : شعر

شنبه ٢٢ اسفند ۱۳۸۸ :: ٩:٠٦ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

شرمنده ام
گفته بودم
دست بر دیوار دور آن ور دریا می زنم
و تا هزاره ی شمردن چشم می گذارم
گفته بودم
غبار قدیمی تقویم را
ازش یشه های شعر وخاطره پاک نمی کنم
گفته بودم
صدای سرد سکوت این سالها را
با سرود و سماع ستاره بر هم نمی زنم
اما دوباره دل دل این دل درمانده
تو را میهمان سایه گاه ساکت کتاب و کاغذ کرد
هی
همیشه همسفر حدود تنهایی
بگذار که دفتر دریا هم
گزینه یی از گریه های گاه به گاه من باشد



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸۸ :: ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

جام دریا از شراب بوسه خورشید لبریز است،

جنگل شب تا سحر تن شسته در باران،

خیال انگیز !

ما، به قدر جام چشمان خود، از افسون این خمخانه سر مستیم

در من این احساس :

مهر می ورزیم،

پس هستیم !

 

فریدون مشیری



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۸ اسفند ۱۳۸۸ :: ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

من دلم می خواهد
خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هرکسی می خواهد
وارد خانه پر عشق و صفایم گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانه ی ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دگر
خانه دوست کجاست؟
(فریدون مشیری)



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٥ اسفند ۱۳۸۸ :: ۱:۳٠ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

پنج وارونه چه معنا دارد؟
خواهر کوچکم از من پرسید
من به او خندیدم کمی آزرده و حیرت زده گفت:
روی دیوار ودرختان دیدم باز هم خندیدم گفت:
دیروز خودم دیدم پسر همسایه پنج وارونه به مینو می داد!
آنقدر خندیدم که طفلک ترسید، بغلش کردم و بوسیدم
و با خود گفتم: بعدها وقتی غم، سقف کوتاه دلت را خم کرد بی گمان می فهمی ، پنج وارونه چه معنا دارد !!



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸۸ :: ۱:٢۳ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

رنج هست، مرگ هست، اندوه جدایی هست،
اما آرامش نیز هست، شادی هست، رقص هست،
خدا هست.
زندگی، همچون رودی بزرگ، جاودانه روان است.
زندگی همچون رودی بزرگ که به دریا می رود،
دامان خدا را می جوید .
خورشید هنوز طلوع میکند
فانوس ستارگان هنوز از سقف شب آویخته است :
بهار مدام می خرامد و دامن سبزش را بر زمین می کشد :
امواج دریا، آواز می خوانند،
بر میخیزند و خود را در آغوش ساحل گم میکنند.
گل ها باز می شوند و جلوه می کنند و می روند .
نیستی نیست .
هستی هست .
پایان نیست.
راه هست.
تولد هر کودک، نشان آن است که :
خدا هنوز از انسان ناامید نشده است .



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸۸ :: ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو


 
من زمین و آسمان را کهکشان را دوست دارم

  

من پل رنگین کمان را آفتاب مهربان را دوست دارم

 

 ابرهای پر ز باران کوهساران ماهتاب و لاله زاران

 

من تمام مردم خوب جهان را دوست دارم

    

عاشقان ناتوان را عشق های بی امان را

 

من تمام شاپرکهای جهان را دوست دارم

 

دوستی های نهان را خنده های ناگهان را

 

بوسه های صادق و سرشارمان را

 

من تمام درد های تلخ و شیرین جهان را دوست دارم

     

مادران را قلبهای پاکشان را

    

 اشکهای نابشان را 

 

دستهای گرمشان را
 

حرفهای از صمیم قلبشان را

 

شوروشوق چشمشان را

 

من تمام ساکنان قلبهای عاشقان را دوست دارم
 
 
من دروغ بچگان را

 

شیطنتهای همیشه بکرشان را

 

رازشان را 

   

پاکی احساسشان را

  

خنده های شادشان را

 

 بادبادکهای قشنگ و نازشان را

 

دستهای کوچک وپربارشان را

   

هر نگاه خالی از نیرنگشان را

   

اعتماد خالی از تردیدشان را

 

من تمام شیطنتهای جهان را دوست دارم

  

من تمام لحظه های زیستن را دوست دارم



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ٤ بهمن ۱۳۸۸ :: ٩:۳٠ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

پنداشتم، سفرم پایان گرفته است،

به‌غایتِ مرزهای توانایی‌ام رسیده‌ام.

سد کرده است راه مرا،

دیواری از صخره‌های سخت.

تاب و توان خود از دست داده‌ام

و زمان، زمانِ فرورفتن

در سکوتِ شب است.

 

اما ببین، چه بی‌انتهاست خواهش تو در درون من.

و اگر واژه‌های کهنه بمیرند در تنم،

آهنگ‌های تازه بجوشند از دلم؛

و آنجا که امتدادِ راه‌ِ رفته،

گُم شود از دیدگان من،

باری چه باک، رخ می‌نماید،

گسترده و شگرف، افق تازه‌ای در برابرم

 

 

تاگور



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ٤ بهمن ۱۳۸۸ :: ٩:۱٩ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو



دندان بر جگر بگذار...!
اگرچه کوهستان‌ها را صخره به صخره
با خون شکوفه شسته‌اند،
اما رنگین‌کمان‌های بسیاری
بر پیچ‌وتاب رود بزرگ
پل خواهند زد.
حوصله کن مجروح من
مجروح خارزار بی‌چلچله!
این‌طور هم نمی‌ماند
که علف در دهان داس بمیرد و
باد برای خودش
هی به هوچی و هلهله.
من به تو قول می‌دهم
بهارزایی هزار خرداد خوش‌خبر
از جان‌پناه امید و ستاره درپی است.
دندان بر جگر بگذار آهو...
آهوی پا به‌زای [...]
صیاد سایه گریز نیز نمی‌داند
سرانجام در برکه‌ی تاریک
به تنهایی خود شلیک خواهد کرد،
اما تو باز
برای نجات همان سنگ‌انداز،
هم با چراغ ماه و مرهم شفا
بازخواهی گشت.
بازگرد.
دارد دیر می‌شود

سیدعلی صالحی


موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢٩ دی ۱۳۸۸ :: ۱۱:٠٠ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

قلکت را آنقدر
باید از عاطفه لبریز کنی
که اگر یک روز
از دستت
افتاد و شکست
همه جا عطر گل یاس پراکنده شود...



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢٩ دی ۱۳۸۸ :: ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

...تنها اگر بمانی با من
آری بیا ای دوست
و از تمام این شب یلدایی
با من طلوع کن
ای بی تو من وزیده خزانی به خون برگ
ای بی من همیشه ی یلدایی
با من
طلوع کن
آنجا
با من تویی
چکاوک بیداری
بی هیچ سوگواری
که عطر انتحار تو را می‌رهاند از خویش
هنگامه شکفتن...

 

 

م.آزاد



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢٩ دی ۱۳۸۸ :: ۱٠:۱٩ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

ای کاش...
ای کاش آدمی ‌وطنش را
مثل بنفشه‌ها
(در جعبه‌های خاک)
یک روز می‌توانست،
همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست
              در روشنای باران، در آفتاب پاک!



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢٤ آذر ۱۳۸۸ :: ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو


محکوم شده ام به تکه ای خاک
آسمان
چه ابری
چه آبی
چاره ای جز سبز شدن ندارم



مینو نصرت


موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ٢٢ آذر ۱۳۸۸ :: ۱:۱٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو



عشق را نمی شناسیم
نه اینکه از لیلی بوئی نبرده ایم
مجنون را نیاموخته ایم
ای کاش میدانستم
خاتون اول
به جادوی کدام شوق
تنگ خویش را شکست

--

مینو نصرت



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ٢٢ آذر ۱۳۸۸ :: ۱:٠٥ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

از خدا خواستم تا دردهایم را از من بگیرد..
خدا گفت : نه !
رها کردن کار توست ، تو باید از آن ها دست بکشی .
از خدا خواستم تا شکیبایی ام بخشد ،
خدا گفت : نه !.
شکیبایی زاده ی رنج و سختی است ، شکیبایی
بخشیدنی نیست ، به دست آوردنی است .
از خدا خواستم تا خوشی و سعادت ام بخشد ،
خدا گفت : نه !
من به تو نعمت و برکت داده ام ، حال با توست که
سعادت را فراچنگ آوری .
از خدا خواستم تا از رنج هایم بکاهد ،
خدا گفت : نه !
رنج و سختی ، تو را از دنیا دورتر و دورتر و به من نزدیک
تر و نزدیک تر می کند .
از خدا خواستم تا روحم را تعالی بخشید ،.
خدا گفت : نه !
بایسته آن است که تو خود سربرآوری و ببالی اما من تو
را هرس خواهم کرد تا سودمند و پرثمر شوی .
من هر چیزی را که به گمانم در زندگی لذت می آفرید از
خدا خواستم ، و باز خدا گفت : نه !
من به تو زندگی خواهم داد ، تا تو خود را از هر چیزی
لذتی به کف آری .
از خدا خواستم یاری ام دهد تا دیگران را دوست بدارم ،
همان گونه که او مرا دوست دارد ،
و خدا گفت : آه ، سرانجام چیزی خواستی تا من اجابت کنم !



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱٠ آذر ۱۳۸۸ :: ٢:٢٢ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

من با عشق آشنا شدم

و چه کسی این چنین آشنا شده است ؟

          هنگامی دستم را دراز کردم

                       که دستی نبود.

                             هنگامی لب به زمزمه گشودم ،

                                         که مخاطبی نداشتم.

                                              و هنگامی تشنه ی آتش شدم ،

                                                              که در برابرم دریا بود و دریا و دریا.....!

« دکتر علی شریعتی »



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱٠ آذر ۱۳۸۸ :: ٢:۱٩ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

گل من پرپر نشوی
که بلبلی در باز شدن غنچه لبخند تو
زبان به سرود باز کرده است.
شمع من خاموش نگردی.
که چشمی در پرتو پیوند تو
به دیدن آمده است
ساقه گلبن بهار من نشکنی
که دلی در رویش امیدوار تو دل بسته است.
آفتاب من غروب نکنی
که شاخه آفتاب گردانی به جستجوی تو سر برداشته است.



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ۸ آذر ۱۳۸۸ :: ٧:٢۱ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

چشم بر راه تو بودم که تو کی می آیی
بر سر شاخه سر سبز امید دل من...
که تو کی می خوانی؟...
در دل این تک درخت سکوت،
تک درخت خشک غرور،
آشیان بستی و آسمان بهت کویر خاموشم را
از شور و فریاد آواز های کودکانت،
چوجگان نو پر نو پروازت پر کردی

و سقف کوتاه این آسمان بیگانه با ما را
از بالای سرم برداشتی
و زمین تافته این کویر آتشناک را
با باران های سحر گاهی شستی
و خاک تیره اقلیم زندگانی را
با مخمل سبز سزی پوشاندی
و چه می توانم گفت که چه کردی؟
چه می توانی دانست که چه کردی؟
تو پرم کردی.
تو لبریزم کردی.
تو آبادم کردی.
تو آزادم کردی
و من پر شدم.
و من لبریز شدم.
و من آباد شدم.
و من آزاد شدم.
و که می داند که سرزمین بایر درون یک روح چیست؟.
و که می داند که کوره خالی و غبار گرفته قلب یک سینه چیست؟
و که می داند که شاهباز آسمانی پرواز
در بند گرفتار یک محزون تنها چیست؟..
و که می توند دانست.
که یک انسان چگونه پر می تواند شد؟



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ۸ آذر ۱۳۸۸ :: ٧:٢۱ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

در دل سیاه شب
هر ستاره ای که سر می زند اوست.
چشمک هر ستاره ای.
نگاه دزدانه اوست که مرا پیغام می دهد.
که در زمین تنها نیستی.
که مرا غروب نیست
مرا با تو جدایی نیست
مرا بی تو زندگانی نیست
مرا بی تو سرنوشتی نیست، سر گذشتی نیست.
هر ستاره ای مرا مژده ای است
که او هست، که اوست.
که او خورشید بی غروب من است
که او وصال بی فراق من است
که او حضور بی غیبت من است
که او همیشه هست
که او همه جا هست
که او در هرچه، در هرکه هست، هست.
که او در دم هر نفس من است
در کوبه هر نبض من است.
طعام هر طعامم اوست.
شهد هر شرابم اوست.
عطر هر یاسی نجوای اوست.
وزش هر نسیمی نوازش اوست
قطره هر شبنمی اشک اوست
عاشقی رنگ سمند او.
ابهت و دعا دست نیاز به سوی اوست.
آسمان پرتوی از سرور اوست.
مخمل ابر، گل پیکر اوست.
ساقه صبح، بر و بالایش
نغمه وحی خدا آوایش،
آرزو طرحی از اندامش.
مژده نقشی است ز پیغامش،
زندگی رایحه پیرهنش،
جان من تشنه نوش دهنش.

 




موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٤ آذر ۱۳۸۸ :: ۱٠:٤٢ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

دل من، در دل شب،
خواب پروانه شدن می بیند .

مهر در صبحدمان داس به دست
آسمانها آبی،
- پر مرغان صداقت آبی ست -
دیده در آینه صبح تو را می بیند .



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٤ آذر ۱۳۸۸ :: ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

من دلم میخواهد خانه ای داشته باشم پر دوست
کنج هر دیوارش
دوستهایم بنشینند آرام
گل بگو گل بشنو
هر کسی می خواهد
وارد خانه ی پر عشق و صفایم گردد.
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند
شرط وارد گشتن
شست و شوی دلهاست
شرط آن داشتن
یک دل بی رنگ و ریاست
بر درش برگ گلی می کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می نویسم ای یار
خانه ی ما اینجاست
تا که سهراب نپرسد دیگر
خانه دوست کجاست؟


موضوع مطلب : شعر

شنبه ۳٠ آبان ۱۳۸۸ :: ۱:٤٦ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

بیا و امشب را
بی واسطه ی سکسکه های گریه کنارم باش
مگر چه می شود
یکبار بی پوشش پرده ی باران تماشایت کنم ؟
ها ؟ .
چه می شود ؟



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۳٠ آبان ۱۳۸۸ :: ۱:٢٥ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

خسته ام از ایندقایق بی لبخند
باران ببارد یا نبارد
من می روم با دست هایت
چتری برای پروانه ها بسازم
دیگر چه می شود که نام گل های باغچه را به خاطر نیاورم ؟
یا اصلا ندانم که کدام شاعر شبتاب .
قافیه ها را از قاب غمگین پنجره پر داد ؟
من که خوب می دانم .
بادبادک بی تاب تمام ترانه ها
همیشه پر پشت بام خلوت خاطره های تو می افتد
دیگر چه فرق می کند که بدانم
باد از کدام طرف می وزد...



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۳٠ آبان ۱۳۸۸ :: ۸:۱٥ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

آخر ِ قصه مرا دستهای تو خواهد نوشت!
مطمئن باش!
هیچکس نمی تواند راه خیال تو را،
در عبور از خاطر من سد کند!
هیچکس نمی تواند راه ِ زمزمه تو را،
در عبور از زبان من سد کند!
هیچکس نمی تواند...



موضوع مطلب : شعر

شنبه ۳٠ آبان ۱۳۸۸ :: ۸:٠۸ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

باغ نگاه تو

چندان شکوفه ریخت که هوش از سرم ربود

من جاودانیم که پرستوی بوسه ات

بر روی من دری ز بهشت خدا گشود

اما چه میکنی

دل را که در بهشت خدا هم غریب بود

فریدون مشیری

 

++مرسی سامی جونم:)



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸۸ :: ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو



تقصیر تو نبود!
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود!
خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!
حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند،
نه تو چیزی بدهنکار ِ دلتنگی ِ این همه ترانه ای!
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد،
بالهایم در کشکش شهدها خسته شوند
و عسلهایم.
صبحانه کسانی باشند،
که هرگز ندیدمشان!
تنها آرزوی ساده ام این بود،
که در سفره صبحانه تو هم عسل باشد!
که هر از گاهی کنار برگهای کتابم بنشینی.
و بعد از قرائت بارانها،
زیر لب بگویی:
«-یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش!»
همین جمله،
برای بند زدن شیشه شکسته این دل بی درمان،.
کافی بود!
هنوز هم جای قدمهای تو،
بر چشم تمام ترانه هاست!
هنوز هم همنشین نام و امضای منی!
دیگر تنها دلخوشی ام،
همین هوای سرودن است!.
همین شکفتن شعله!
همین تبلور بغض!
به خدا هنوز هم از دیدن تو
در پس پرده باران بی امان،
شاد می شوم! بانو! ?



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸۸ :: ٩:۳۱ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

ما چون دو دریچه ، رو به روی هم
آگاه ز هر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش و خنده
هر روز قرار روز اینده
عمر اینه ی بهشت ، اما ... آه
بیش از شب و روز تیره و دی کوتاه
کنون دل من شکسته و خسته ست
زیرا یکی از دریچه ها بسته ست
نه مهر فسون ، نه ماه جادو کرد
نفرین به سفر ، که هر چه کرد او کرد



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸۸ :: ۸:۳٩ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 

وقتی که غنچه های شکوفا
با خارهای سبز طبیعی
در باغ ما عزیز نماندند

گلهای کاغذی نیز
با سیم خاردار
در چشم ما عزیز نمی مانند

اگر سنگ،سنگ
اگر آدمی ،آدمی است
اگر هر کسی جز خودش نیست
اگر این همه آشکارا بدیهی است.

چرا هر شب و روز، هر بار
بناچار
هزاران دلیل و سند لازم است
که ثابت کند
تو توئی؟

هزاران دلیل و سند
که ثابت کند

اما
با این همه
تقصیر من نبود
که با این همه
با این همه امید قبولی
در امتحان سادهْ تو رد شدم

اصلاً نه تو ، نه من
تقصیر هیچ کس نیست

از خوبی تو بود
که من
بد شدم

 

قیصر



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢٦ آبان ۱۳۸۸ :: ۸:۱٩ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو


...بشکن طلسم سکون را
به آواز گه گاه
تا باز آن نغمه ی عاشقانه
این پهنه را پر کند جاودانه
خاموشی ومرگ ایینه ی یک سرودند
نشنیدی این راز را از لب مرغ مرده
که در قفس جان سپرده
بودن
یعنی همیشه سرودن
بودن : سرودن ‚ سرودن
زنگ سکون را زدودن
تو نغمه ی خویش را
در بیابان رها کن
گوش از کران تر کرانها
آن نغمه را می رباید .
باران که بارید هر جویباری
چندان که گنجای دارد
پر می کند ذوق پیمانه اش را
و با سرود خوش آب ها می سراید
وقتی که آن زورق بذگ
برگ گل سرخ
در آب غرقه می شد
صد واژه منقلب بر لبانت
جوشید و شعری نگفتی
مبهوت و حیران نشستی
یا گر سرودی سرودی
از هیبت محتسب واژگان را
در دل به هفت آ ب شستی
صد کاروان شوق
صد دجله نفرت
در سینه ات بود ام نهفتی
ای شاعر روستایی
که رگبار آوازهایت .
در خشم ابری شبانه
می شست از چهره ی شب
خواب در و دار و دیوار
نام گل سرخ را باز
تکرار کن باز تکرار

 

شفیعی کدکنی



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ٢٦ آبان ۱۳۸۸ :: ٧:۳۸ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 



به من تکیه کن! من تمام هستی ام را دامنی می کنم تا تو سرت را بر آن بنهی!

تمام روحم را آغوشی می سازم تا تو در آن از هراس بیاسایی!

تمام نیرویی را که در دوست داشتن دارم، دستی می کنم تا چهره و گیسویت را نوازش کند!

تمام بودن خود را زانویی می کنم تا بر آن به خواب روی!

خود را، تمام خود را به تو می سپارم تا هر چه بخواهی از آن بیاشامی، از آن برگیری، هر چه بخواهی از آن بسازی، هر گونه بخواهی، باشم!

ازین لحظه مرا داشته باش!



موضوع مطلب : شعر

یکشنبه ۱٧ آبان ۱۳۸۸ :: ٧:٤۳ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو


آه! که چقدر فاصله ی ما دور است.
فکر می کنم هیچ وقت نرسی
و من در کنار این دنیا تنها بمانم
و تو همیشه منظره ی من باشی
و در پیش چشم های من،
در سینه ی چشم انداز من،
قبله ی نگاه من
و هیچ وقت نه در کنار چشم های من،
هیچ وقت
در این زاویه همواره تنها خواهم بود بی تو
تو را خواهم دید
و آن گاه چه بگویم
به یک نابینا، یک بیگانه، یک دور دست.
که چه ها می بینم؟


موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٦ آبان ۱۳۸۸ :: ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

و آن گاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم
و مرا صدفی که مرواریدم تویی
و خود را اندامی که روحت منم
و مرا سینه ای که دلم تویی
و خود را معبدی که راهبش منم
و مرا قلبی که عشقش تویی
و خود را شبی که مهتابش منم
و مرا قندی که شیرینی اش تویی
و خود را طفلی که پدرش منم
و مرا شمعی که پروانه اش تویی
و خود را انتظاری که موعودش منم.
و مرا التهابی که آغوشش تویی
و خود را هراسی که پناهش منم
و مرا تنهایی که انیسش تویی
و ناگهان.
سرت را تکان می دهی و می گویی:
نه، هیچ کدام.
هیچ کدامِ این ها نیست، چیز دیگری است.
یک حادثه ی دیگری و خلقت دیگری
و داستان دیگری است
و خدا آن را تازه آفریده است.


موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٦ آبان ۱۳۸۸ :: ٩:۱۱ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو



اینک با دامنی پر از خوب ترین گوهر های زمانه
دستی پر از زیباترین زیور های زمین آمده ام
تا همه را
هرچه را اندوخته ام
به معبد پاک تو ای الهه مهر
مهراوه قرسی من، وقف کنم.
من از معراج آسمان ها می آیم.
همه طبقات آسمان را گشته ام.
در دل ستاره باران نیمه شب های روشن و مهربان تابستان،
بر جاده کهکشان تاخته ام.
صحرای ابدیت را در نوردیده ام.
بال در بال فرشتگان
در فضای پاک سکوت شنا کرده ام
با خدایان، ایزدان، امشاسپندان
با همه الهه های زیبای آسمان
با همه ارواح جاویدی که در نیروانای روشن و بی وزش آرام یافته اند.
آشنا بوده ام.
از هر جا، از هر یک،
یادی یادگاری برایت هدیه آورده ام.
از سیمای هر کدام زیباترین خط را ربوده ام.
از اندام هر یک، نازنین طرح را گرفته ام.
از هر گلی، افقی، دریایی، آسمانی، چشم اندازی،
رنگی دزدیده ام.
و با دست و دامنی پر از خط ها و رنگ ها
و طرح های آن سوی این آسمان زمینی،
از معراج نیم شبان تنهایی،
به دامان مهربان تو
_ای دامن حریر مهتاب شب های زندگی سیاه من_.
فرود آمده ام.
نشسته ام تا آن ودیعه ها که از آسمان آورده ام
در دامن تو ریزم.
ای خوبی خوب! آیینه مهر!




موضوع مطلب : شعر

شنبه ۱٦ آبان ۱۳۸۸ :: ٧:۱٦ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

 



در هم نگریستند امّا سرشار از مهربانی.
چشم هاشان هر کدام پیاله ی پر از شراب سرخ
که در کام تشنه ی چشمان هم می ریختند
و کم کم بر هر دو لب
لبخندی آهسته باز می شد،
لبریز از محبّت،
سیراب از دوست داشتن،
نه عشق،
دوست داشتن!
لحظاتی این چنین،
خوب و شیرین و نرم و خاموش گذشت.



موضوع مطلب : شعر

جمعه ۱٥ آبان ۱۳۸۸ :: ٧:٢٦ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی؟
دستهایم تا ابد تنهاست ، می دانی؟


آسمانت را مگیر از من ، که بعد از تو
زیستن یک لحظه هم ، بی جاست ، می دانی؟


تو ، خودت را هدیه ام کردی ، ولی من هم
شعرهایم را که بی پرواست ، می دانی؟


هر چه می خواهیم – آری – از همین امروز
از همین امروز ، مال ماست ، می دانی؟


گرچه من ، یک عمر همزاد عطش بودم
روح تو ، هم – سایه دریاست می دانی؟


«دوستت دارم!» - همین ! – این راز پنهانی
از نگاه ساکتم پیداست ، می دانی؟


عشق من ! – بی هیچ تردیدی – بمان با من
عشق یک مفهوم بی « اما» ست ، می دانی؟



موضوع مطلب : شعر

جمعه ۱٥ آبان ۱۳۸۸ :: ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو

زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی و کبود!
با بنفشه ها نشسته ام،
سال های سال،
صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر
سر نهاده روی شانه های یکدگر،
گیسوان خیس شان به دست باد،
چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم،
رنگ ها شکفته در زلال عطرهای گرم،
می تراود از سکوت دلپذیرشان،
بهترین ترانه،
بهترین سرود!

مخمل نگاه این بنفشه ها،.
می برد مرا سبک تر از نسیم،
از بنفشه زار باغچه،
تا بنفشه زار چشم تو– که رُسته در کنار هم -.
زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی و کبود.
با همان سکوت شرمگین،
با همان ترانه ها و عطرها،
بهترین هر چه بود و هست،
بهترین هر چه هست و بود!

در بنفشه زار چشم تو
من ز بهترین بهشت ها گذشته ام
من به بهترین بهارها رسیده ام.

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من!
لحظه های هستی من از تو پر شده ست
آه!
در تمام روز،
در تمام شب،
در تمام هفته،
در تمام ماه،
در فضای خانه، کوچه، راه
در هوا، زمین، درخت، سبزه، آب
در خطوط در هم کتاب
در دیار نیلگون خواب!

ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن!
بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!
در کنار تو
من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

در بنفشه زار چشم تو
برگ های زرد و نیلی و بنفش،
عطرهای سبز و آبی و کبود
نغمه های ناشنیده ساز می کنند
بهتر از تمام نغمه ها و سازها !

روی مخمل لطیف گونه هات،
غنچه های رنگ رنگ ناز،
برگ های تازه تازه باز می کنند،
بهتر از تمام رنگ ها و رازها !

خوبِ خوبِ نازنین من!
نام تو مرا همیشه مست می کند
بهتر از شراب.
بهتر از تمام شعرهای ناب !

نام تو، اگر چه بهترین سرود زندگی ست
من تو را
به خلوت خدایی خیال خود :
(( بهترینِ بهترینِ من )) خطاب می کنم ،
بهترینِ بهترینِ من !



موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ۱٤ آبان ۱۳۸۸ :: ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

زندگی آموخت مرا....
بر سر هر راهی , چاهیست با نام شکست .
چه هراسی دارد این عزل ستبر .
و عجب گامی که از هول شکست, هیچگاه راه نمی پوید .
تلخی هجر از سوی کسی که زمانی به تو می بالید
یا غروبی دلتنگ ,که خبر میدهد از یک دل پر .
از پریشانحالی یک موج , بیقرار از دوری
از نگاهی پر از اشک , که به تاراج داده همه دارایی خویش . .

زندگی گفت :
همه هستی من پر از این حادثه هاست .
و تو
از سختی یک دل به ستوه آمده ای ؟
راه بسیار است
مرنج...
تو فقط گام بنه
با اراده و پر تلاش

و یقینی که پر از یاد خداست .


موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ۱٤ آبان ۱۳۸۸ :: ۱۱:٤٤ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

من نه عاشق بودم و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من

من خودم بودم و یک حس غریب که به صد عشق و هوس می ارزید

من خودم بودم دستی که صداقت می کاشت گر چه در حسرت گندم پوسید

من خودم بودم هر پنجره ای که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود

و خدا می داند بی کسی از ته دلبستگیم پیدا بود

من نه عاشق بودم و نه دلداده به گیسوی بلند و نه آلوده به افکار پلید

من به دنبال نگاهی بودم که مرا از پس دیوانگیم می فهمید......



موضوع مطلب : شعر

پنجشنبه ۱٤ آبان ۱۳۸۸ :: ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ :: نويسنده : گل بانو



من باید فرود آیم ,
نباید بنشینم ,
سال هاست , از آن لحظه که پَر بر اندامم رویید
و از آشیان , از بام خانه پرواز کردم
همچنان می پرم . هرگز ننشسته ام
و دیگر سری نیز به سوی زمین و به سوا پلید شهر ها
و بام های کوتاه خانه ها بر نگرداندم
چشم به زمین ندوختم
پروازی رو به آسمان

در راه افلاک
و هر لحظه دورتر و بالاتر از زمین و هر لحظه نزدیک تر به خدا !

 

شریعتی

 



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۸ :: ۱:٥٥ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

دوش از سر لطف یار در من نگریست

گفتا بی ما چگونه بتوانی زیست؟

گفتم به خدا چنان که ماهی بی آب

گفتا که گناه توست و بر من نگریست

 

 

مولانا



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۸ :: ۱:٤۸ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو



در دور دست تو را منتظرند ,
شهزاده ای ,آزاده ای اسیر قلعه ی دیوان
به حیله ی جادو در بند
گرفتار و چشم به راه که ((فریادرسی می آید))..
و به صدای هر پایی
سر از گریبان تنهایی غمگینش بر می دارد که ((کسی می آید))
و او خریدار تو است ,
نیازمند تو است.



موضوع مطلب : شعر

چهارشنبه ۱۳ آبان ۱۳۸۸ :: ۱:٤٦ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

ماه من غصه چرا ؟؟؟

آسمان را بنگر، که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست، گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

یا زمینی را که، دلش از سردی شبهای خزان نه شکست و نه گرفت

بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید، زیر پاهامان ریخت

تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست

ماه من غصه چرا؟؟.

تو مرا داری و من هر شب و روز، آرزویم همه خوشبختی توست


ماه من، دل به غم دادن و از یاس سخنها گفتن

کار آنهایی نیست که خدا را دارند

ماه من، غم و اندوه اگر هم روزی، مثل باران بارید

یا دل شیشه ای ات از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست

با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن

و بگو با دل خود که خدا هست، خدا هست هنوز

او همانیست که در تارترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می داد
.
او همانیست که هر لحظه دلش میخواهد همه زندگی ام، غرق شادی باشد

ماه من...

غصه اگر هست بگو تا باشد.

معنی خوشبختی، بودن اندوه است

اینهمه غصه و غم، اینهمه شادی و شور.

چه بخواهی و چه نه ،میوه یک باغند.

همه را با هم و با عشق بچین، ولی از یاد مبر

پشت هر کوه بلند سبزه زاری است پر از یاد خدا

و در آن باز کسی می خواند

که خدا هست

خدا هست

خدا هست هنوز



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱٢ آبان ۱۳۸۸ :: ٩:٤٠ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

وقتی شبیه آینه ها مهربان شدی،

من یک ستاره ماندم و تو کهکشان شدی

غمگین و دلشکسته به راهت نشسته ام

از آن شبی که خاطره ای بی نشان شدی

با من سخن بگو که منم آشنای تو

ای آشنا که با من همزبان شدی

می بینمت که پشت تن بوته های یاس

پروانه ی خیال مرا آشیان شدی



موضوع مطلب : شعر

سه‌شنبه ۱٢ آبان ۱۳۸۸ :: ٩:٢۳ ‎ب.ظ :: نويسنده : گل بانو

در میان من و تو فاصله هاست

گاه میاندیشم

میتوانی تو

به لبخندی

این فاصله رابرداری



موضوع مطلب : شعر

 
درباره وبلاگ



صفحات وبلاگ

RSS Feed